บทกวีที่อยู่ในดวงใจของข้าพเจ้า

แสงเทียนส่องสองพันปีที่พ่อจุด 

จะสิ้นสุดสูญแสงแล้วพ่อหนา 

ลูกเอย หากสูเจ้าเขลาปัญญา

อีกไม่ช้าเทียนจะดับทับคำภีร์

จบมาได้ไง

ในครั้งนั้นผมได้เรียนจบ ป.6 ผมจบ ป.6 เมื่อ พ.ศ.2545 มาคิดทบทวนดูอีกที คิดไปคิดมา ผมจบ ป.6 มาได้ไง ทั้งๆที่เกือบจะไปได้ไปเรียนด้วยซ้ำ วันๆไปแต่นา เกี่ยวข้าวรับจ้าง ยิงกิ้งก่า กับเพื่อน ขุดแย้ ตามประสาเด็ก คิดไปคิดมา ผมจบมาได้ไง วะเนี้ยยยย ได้เกรดดีซะด้วย แต่่ตอนนั้นไม่รู้หรอกจะเอาไปทำอะไร ผมจบ ป.6 แล้วครับ เอ้าแล้วผมจะไปเรียนต่อที่ไหน ดี นั้นแหล่ะปัญหา ทางบ้านแม่ก็บอกว่า มึงงงงไม่ต้องเรียนแล้ว ไปเลี้ยงควาย ทำนา ช่วยพ่อแม่ ดีกว่ามั้ย ไปเรียนหนังสือ มึงก็ไม่ไปให้ถึงโรงเรียน สักครั้ง วันๆไม่ทำไร เล่นเลาะบ้าน ตลอด และตอนนั้นแหละครับ ผมคงไม่ได้เรียนอีกแล้ว ชีวิตผมคงจะต้องทำนาไปตลอดชีวิตเลยแน่ๆ แล้วเวลาก้ผ่านไปเร็วมากกกกกก จะเกิดอะไรขึ้นกับผม ต้องติดตามชมตอนต่อไปหละครับ ตอนนี้ขอไปนอนก่อน อิอิ

เริ่มมีความรักครั้งเมื่อยังเด็ก

ผมอยู่ ป.5 ผมก็แอบรักผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ้งตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้หรอกว่าผมแอบรักเขาอยู่ข้างเดียว แต่ผมไม่อยากให้เขารู้หรอก เพราะว่าความรักของเรา ยังไง ๆ มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ ผมทำได้แค่เก็บภาพเธอมานอนฝัน เธอเป็นคนที่น่ารักมากประจำหมู่บ้านเลย บ้านเธอมีฐานะที่ดี ดีเป็นสิบๆเท่าของผมเลย ผมไม่อาจบอกเธอให้รู้หรอกว่าผมคิดกับเธอยังไง ปล่อยให้เขาไปมีอนาคตที่ดีนั่นแหละสิ่งที่เราทำได้ เราทำถูกแล้ว แค่แอบรักเธอข้างเดียว ก็สุขใจ

เด็กน้อยขี้ดื้อ

สมัยเด็กอีกแล้ว แน่นอนครับ ทุกคนต้องมีสมัยที่ตัวเองเป็นเด็กๆมาพูด แหม ๆๆๆ มันเป็นอะไรที่ น่าขำและสนุกจริงๆนะครับ ชีวิตในวัยเด็กนี่ ยอมรับว่าเป็นเด็กที่แสนจะซนมากในหมู่บ้านเลย ผมจะเป็นเด็กที่มีความสามารถพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง คือ ผมขึ้นต้นไม้เก่งกว่าเด็กคนอื่นๆ มาดูๆๆๆๆ ผมได้เป็นพนักงานขึ้นต้นมะพร้าวว ต้นหมาก ต้นมะม่วง ต้นตาล ต้นอะไรต่ออะไรเยอะแยะไปหมด ประจำหมู่บ้าน มีใครมั้ยที่ไม่รุ้จักผม บ่อยครั้งที่มีงาน ในหมู่บ้าน จะมีการเก็บมะพร้าวมาทำ กับข้าวกะทิ ทำของหวาน และแน่นอนต้องใช้มะพร้าว แล้วก็ผมนี่แหละครับเป็นคนขึ้นให้ ค่าจ้างก็ต้ันละ 3 บาท 5 บาท ถ้าผู้ใหญ่ใจดีหน่อยก็ให้ 10 บาท ดีใจมากคับ ตั้งแต่นั้นมา ผมนั้นแหละครับเป็นเจ้าพ่อแห่งการขึ้นต้นไม้ระดับหมู่บ้าน แต่แหม่ๆๆๆน่าเสียดายไม่ได้รางวัล ก่อนที่จะไปโรงเรียนแต่ละครั้ง เพื่อนๆเขาได้ตังส์ไปโรงเรียนคนละ 5 บาท 10 บาท แต่ผมกลับไม่มีอะไรติดตัวไปโรงเรียน ในตัวผมมีแต่สมุดกับดินสอ 1 แท่ง ด้วยความที่อยากได้ตังส์ ผมก็เลยละเป็นขโมยซะงั้น แต่ไม่ได้ขโมยตังส์ชาวบ้านเขานะครับบ ผมขโมยขึ้นต้นมะพร้าวเก็บมะพร้าวแห้งไปขาย ครับ หรือไม่ก็เห็นมะพร้าวแห้งล่นอยู่ในลั้วบ้านเขา มุดหัว โดดข้ามลั้วไป ไปขโมยไปขาย ลูกละ 3 บาท ถ้าลูกใหญ่หน่อยก็ 5 บาท 7 บาท แต่ทันใดนั้นในขณะที่ผมมุดหัวเข้าไปเอาลูกมะพร้าว เจ้าของบ้านเขาก็มา ตายแน่ๆ คิดอยู่ในใจ ผมก็หลบอยู่ในพุ้มต้นข่า ซึ้งเป็นพุ่มข่าที่เหมาะกับการซ่อนตัวของผม ผมมุดหัวอยู่ ณ ตรงนั้น นานพอสมควร กว่าจะได้เงิน 3 บาท 4 บาท นี่มันยากเย็นจริงๆ

เกือบจะหล่อ ฮาๆๆๆ

ความฝันที่อยากเป็นโปรแกรมเมอร์

ผมเริ่มมีความฝันแล้วครับ ผมอยากเป็นโปรแกรรมเมอร์ ผมไปซื้อหนังสือ Delphi มาหัดเขียน เขียน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วก็เลิก ไปซะงั้น เพราะคิดว่ามันยากเกินไป ...โอ้วววว ท้อๆๆๆๆๆๆๆ

เด็กน้อยขี้ดื้อ กับอุบัติเหตุโดยบังเอิญ

ตอนนั้นจำได้่ว่า อยู่ ป.๕ เมียอาจารย์ใหญ่ให้ไปเก็บหมากคูณ เเพื่อจะเอาไปกินหมาก ผมไปกับเพื่อนๆ 4 คน ผมเป็นคนขึ้นเก็บ ในขณะนั้นผมก็ได่ กิ่งไม้ไปทั่ว อย่างชำนาญ เพื่อนก็ยื่นไม่ส่อยให้ ยาวประมาณ 5 เมตร แต่บังเอิญมาก ผมเสือกทำไม้หลุดมือ จนทำให้ ไม้ตกลงมา โดนหัวเพื่อนผู้หญิงที่อยู่ข้างล่าง เอาหละ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยทีเนี้ย ผมเลยไปเรียนเมียอาจารย์ใหญ่มา สมัยนั้นผมกลัวมากๆ กลัวว่าจะโดนจับเข้าคุก แต่ก็ได้รับการให้อภัย เพราะมันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ นะตอนนี้ เพื่อนผู้หญิงคนนั้นก็โตเป็นสาวไปแล้ว สวย น่ารัก ซะด้วย แฮ่ๆ

ชีวิตในสมัยเด็ก

ก็เป็นอีกคนที่เคยเป็นเด็ก 555 ในตอนที่เป็นเด็กไม่เคยมีความฝันเลย ว่าโตขึ้นจะเป็นอะไร เพราะไม่มีสิทธิ์ที่จะฝัน และคิดว่าถ้าฝันแล้วคงไปไม่ถึงดวงดาว เพราะเกี่ยวข้องกับฐานะครอบครัว ครอบครัวผมเกิดมาในฐานะที่ยากจนพอสมควร จากนั้นแม่ก็ส่งให้ผมเข้าโรงเรียนทีโรงเรียนบ้านพอก จ.ศรีสะเกษ นั่นแหละคือบ้านเกิดผม ไปเรียนก็ไม่มีอะไร มาก ท่อง ก.ไก่ ถึง ฮ.นูกฮูก ช่วงเช้าท่องสูตรคูณ แม่ 1 - 10 เป็นประจำ
สมัยนั้นจำสูตรคูณได้แมนมาก จำได้ว่า ทำอย่า่งนี้มาจนจบ ป.3 แล้วไม่เคยเห็นเกรดตัวเองเลย ว่าตัวเองได้เกรดเท่าไหร่ พอมา ป.4 ก็มาเจอวิชาเรียนคอมพิวเตอร์ สมัยนั้นไม่เคยเห็นคอมพิวเตอร์เลย จำได้ว่า เพื่อนเปิดให้เล่น แม่แต่เปิดเครื่องผมยังเปิดไม่เป็น เล่นเกมมาริโอ้ จนติด ในช่วงระยะเวลา ที่เรียนอยู่ ป.๔ - ป.๖ ผมไม่ได้มีความรู้อะไรเลย มาเห็นผลการเรียนของตัวเอง โอ้ววว นึกคิดในใจว่า ผ่านมาได้ยังไง

บทเพลงแทนใจ

รู้จักความรักเมื่อรู้จักเธอ

เพราะฉันอยู่กับเธอด้วยรัก ใช้ความรักดูแลความฝัน ผ่านดวงดาวผ่านดวงตะวัน ด้วยหัวใจที่อุ่นเพราะเทอร์ ได้ใช้ชีวิตได้ดูแลเทอร์ก็คุ้มแล้วที่เกิดมา รู้จักความรักก็เมื่อได้รู้จักเทอร์ รู้จักความรักก็เมื่อฉันได้รักเทอร์