นึกถึงสมัยที่ยังเรียนอยู่ นั่งเขียนโปรแกรม ทำโปรเจก ค่ำ ๆ ดึก ๆ ตี 2 ตี 3 บางวันก็ถึง เช้าก็มี บางวันก็เช้าแล้วเช้าอีก ยังไม่หลับไม่นอน บางวันไก่ขันแล้ว พระตีระฆัง บิณฑบาตร ไอ้เราก็นั่งอยู่ที่เดิมๆ ทำงาน ไม่หลับ ไม่นอน อดหลับ อดนอน ช่วงนั้นทำงานหนักมาก เขียนโปรแกรมยันเช้าเกือบทุกวัน
เพราะว่าตูจะเก่งให้ได้ ยังไงยังงั้น มีเวลาได้นอนก็แค่ไม่ถึง 5 ชม.ปกติคนเรานอน 7 – 8 ชม. ฮาๆๆๆ มานั่งนึกอีกทีว่า ทำไปได้ไง สงสารตัวเอง มาก ๆ ทุกวันนี้ก็เบาๆลงบ้างแล้วครับ นอนไม่เกินเทียงคืนทุกวัน ตื่นอีกที ก็ 8 โมง มีเวลานอนเพิ่มเป็น 8 ชม. พอดี อิอิ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมบ้าพลังมากๆ ฮาๆๆ บ้าไงรึ ก็แบบว่า เขียนโปรแกรมไปแล้วมันไหลอะครับ ไม่อยากลง ไม่อยากนอน คือแบบว่า กูต้องทำให้เสร็จในคืนนี้ ให้ได้ อารมณ์ประมาณนั้น และบางทีก็โชคร้ายหน่อย นั่งหาบั๊กที่ตัวเองทำไว้ไม่เจอ ฮาๆๆๆ นั่งงม พลิกแผ่นดินหา สุดท้ายแค่ลืมเติม ; ชิปหาย นั่งแก้ทั้งคืน ….
เรื่องกินข้าวไม่ต้องห่วงครับ บุฟเฟ่ ตลอดคืน ฮาๆๆ กินข้าวแต่ละที แม่งงงโคตรหลู่ อาหารญี่ปุ่นซะด้วย นี่เลยครับ มาม่า …เพื่อนแท้ที่อยู่แค่ข้างผมตลอดคืน sponser สำคัญเลย ฮาๆๆๆ เอ๊ะนี่มันก็สิ้นเดือนแล้ว จัดซะหน่อย ซื้อมากักตุนไว้ เต็มห้อง เหอะ ๆ เอาน๊าาาาาาาา กินๆไปเหอะ
พูดแล้วก็มากินมาม่ากันเถอะครับ คริคริ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น